Spreken is zilver…..

Ik vergader me suf deze week, onder andere doordat ik collega’s vervang, maar ook omdat het raadswerk nu eenmaal véél vergaderen betekent. In de vergaderingen van de gemeenteraad geldt een zogenaamde spreektijdenregeling. Dat betekent dat iedere partij een bepaald aantal minuten heeft en als die op zijn, dan mag je niks meer zeggen.

De hoeveelheid minuten is afhankelijk van de grootte van je partij en dat merk je aan de bijdragen. Grosso modo kletst de PvdA vijf kwartier in een uur, zij hebben immers toch genoeg spreektijd. Eenmansfracties als Red Amsterdam en de Partij voor de Dieren daarentegen kiezen hun woorden secuur en praten bovendien over een beperkt aantal onderwerpen.

D66 heeft momenteel zeven raadsleden, waardoor onze raadsleden een mooie hoeveelheid tijd hebben. Maar we hebben ook met twee of drie in de Raad gezeten en weten daardoor hoe het kort te houden. Het ergste is als een fractielid geen spreektijd meer heeft, omdat zijn of haar collega op andere onderwerpen die tijd heeft volgepraat.

Door al die vergaderingen klets ik me dus ook redelijk suf en daar moest ik aan denken toen ik een oud-collega in de Soup enzo tegenkwam. Soup enzo zit om de hoek van het Stadhuis en is voor een snelle en gezonde hap tussen twee vergaderingen door ideaal. Alternatieven zijn de Surinaamse toko in de metro-ingang of Eetcafé De Staalmeesters.

Maar goed, die oud-collega vertelde mij over een cursus die ze had gevolgd. Ik wist dat ze veel aan yoga en meditatie deed, maar dit was wel heel serieus. Ze had namelijk elf dagen lang gezwegen!!! In een groep, met meerder mensen op een kamer slapen, en dan elf dagen zwijgen….. Vipassana heet het en je kan meer erover vinden via www.dhamma.org

Ze vertelde dat ze er helemaal relaxt van terug was gekomen en dat zette me aan het denken om in het kerstreces ook maar zo’n zwijg-periode in te lassen. Gewoon, even een week niks zeggen. Zou ik het kunnen? Zou jij het kunnen?